ઘણીયે વાત બાકી છે પછી કરશું ફરી ક્યારેક

મજાનું મૌન છે, શબ્દોમાં ઓગળશું, ફરી ક્યારેક...

બધાયે પાપ, પુણ્યોને મૂકીને મળ મને હમણાં,

જનમના લેખાંજોખાંને અનુસરશું ફરી ક્યારેક...

હજુ તો હમણાં આવેલું આંસુ છે ભલા માણસ,

ડૂમાનો તરજૂમો કરશું અને રડશું ફરી ક્યારેક...

નિરસ જીવનની આ લાંબી હકીકત આટલીક જ છે,

ઉતાવળમાં કહી દીધું તને મળશું ફરી ક્યારેક...

અવસ્થા સૌ પીડાના ટાંકણાની ભાત જેવી છે,

જરૂર પડશે તો એને પણ અનુભવશું ફરી ક્યારેક...

દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે.

ના વ્યવહાર સચવાય છે, ના તહેવાર સચવાય છે,
દિવાળી હોય કે હોળી, બધુ ઓફિસમાં જ ઉજવાય છે.
આ બધું તો ઠીક હતું, પણ હદ તો ત્યાં થાય છે,
લગ્નની મળે કંકોત્રી, ત્યાં શ્રીમંતમાં માંડ જવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

પાંચ આંકડાના પગાર છે, પણ પોતાના માટે પાંચ મિનીટ પણ ક્યાં વપરાય છે,
પત્નીનો ફોન બે મિનીટમાં કાપીએ છે, પણ ક્લાઈન્ટનો કોલ ક્યાં કપાય છે.
ફોનબુક ભરી છે મિત્રોથી, પણ કોઈનાયે ઘરે ક્યાં જવાય છે,
હવે તો ઘરનાં પ્રસંગો પણ હાફ-ડે માં ઉજવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

કોઇને ખબર નથી, આ રસ્તો ક્યાં જાય છે,
થાકેલાં છે બધા છતાં, લોકો ચાલતાં જ જાય છે.
કોઇકને સામે રૂપીયા, તો કોઇકને ડોલર દેખાય છે,
તમેજ કહો મિત્રો, શું આને જ જીંદગી કહેવાય છે?
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

બદલતા આ પ્રવાહમાં, આપણા સંસ્કાર ધોવાય છે,
આવનારી પેઢી પૂછશે, સંસ્કૃતિ કોને કહેવાય છે.
એકવાર તો દિલને સાંભળો, બાકી મનતો કાયમ મુંઝાય છે,
ચાલો જલ્દી નિણૅય લઇએ, મને હજુંય સમય બાકી દેખાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે

બાળક પહેલો અક્ષર બોલે- ગુજરાતીમાં
માનાં મીઠ્ઠાં હાલરડાંની વાણી સુણતાં ચડતું ઝોલે- ગુજરાતીમાં

કોયલ કૂ કૂ ગુજરાતીમાં
ચકલી ચીં ચીં ગુજરાતીમાં
લીલો લીલો પોપટ સીતારામ બોલતો ગુજરાતીમાં
કાગનો કાળો ડગલો ચમકે ગુજરાતીમાં
કા કા બોલ્યો ગુજરાતીમાં
ઠાગાઠૈયાં કરતો કેવાં ગુજરાતીમાં !

બાર ગાઉએ બોલી બદલે ગુજરાતીમાં
મમ મમ આપો ગુજરાતીમાં
ભૂ પીવું છે ગુજરાતીમાં
દૂધ્ધું પીવું ગુજરાતીમાં
પિકોકને તો મોતી ચણંતો મોર કહે છે ગુજરાતીમાં
મૂન છે ને તે ચાંદામામા ગુજરાતીમાં
સન છે ને તે સૂરજદાદા ગુજરાતીમાં
કાઉ એ કેવળ કાઉ નથી એ ગૌમાતા છે ગુજરાતીમાં

ગાંધી તો ગાંધીબાપુ છે ગુજરાતીમાં
ક્રિશ નથી એ કામણગારો કાનુડો છે ગુજરાતીમાં
ગુજજુ તો ગુર્જરભાષી છે ગુજરાતીમાં

બેબી તો વ્હાલો દિક્કો છે ગુજરાતીમાં
બકરીબેન તો બેં બેં બોલે ગુજરાતીમાં
હોંચી હોંચી કોણ હરખતું ગુજરાતીમાં
હૂપ હૂપાહૂપ કોણ કૂદતું ગુજરાતીમાં

જગત જરા લાગે છે સહેલું ગુજરાતીમાં
દાદીમા તો કહે વારતા ગુજરાતીમાં
ભાભો છે ને ઢોર ચારતા ગુજરાતીમાં
કોઠી પડી’તી આડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
છોકરે રાડ પાડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
એક બિલાડી જાડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
પાછી પહેરે સાડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
એક દલો તરવાડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
એક ભૂવાની વાડી રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
મંદિર વિશ્વ રૂપાળું રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
નહીં એને કંઈ તાળું રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
સકલ વિશ્વને અડકો રે ભાઈ ગુજરાતીમાં
રમીએ અડકો દડકો રે ભાઈ ગુજરાતીમાં

અધમધ રાતે નિહારિકાઓ આભ વચાળે ગરબી લેતી ગુજરાતીમાં
ઘૂમતા ઘૂમતા એકમેકને તાળી દેતી ગુજરાતીમાં

વિરાટનો હિંડોળો ઝાકમઝોળ ઝૂલે ગુજરાતીમાં
કોક કવિને ગાન દિશાઓ સઘળી ખૂલે ગુજરાતીમાં
શ્વાસ નિરંતર સોહમ્ સોહમ્ ગુજરાતીમાં
કોણ પૂછતું કોહમ્ કોહમ્ ગુજરાતીમાં

ઈન્ગ્લિશ, જર્મન, ફ્રેન્ચ, સ્વાહિલી સટ સટાસટ સરસ મજાનું બોલી દઈએ ગુજરાતીમાં
કોઈ પણ હો વેશ ગમે તે દેશ અમારું હૈયું ધબકે ગુજરાતીમાં

ન આવ્યું આંખમાં આંસું, વ્યથાએ લાજ રાખી છે.
દવાની ગઇ અસર ત્યારે, દુવાએ લાજ રાખી છે.

તરસનું માન જળવાઇ ગયું, તારા વચન લીધે,
સમયસર આભથી વિખરી, ઘટાએ લાજ રાખી છે.

ઘણું સારું થયું આવ્યા નહિ, મિત્રો મને મળવા,
અજાણે મારી હાલતની, ઘણાંએ લાજ રાખી છે.

પડી ‘કૈલાસ’ ના શબ પર, ઊડીને ધૂળ ધરતીની,
કફન ઓઢાડીને મારી, ખુદાએ લાજ રાખી છે.

- કૈલાસ પંડિત

મન મરણ પહેલા મરી જય તો કહેવાય નહીં,
વેદના કામ કરી જાય તો કહેવાય નહીં.

આંખથી અશ્રુ ખરી જાય તો કહેવાય નહીં,
ધૈર્ય પર પાણી ફરી જાય તો કહેવાય નહીં.

એની આંખોને ફરી આજ સુઝી છે મસ્તી,
દીલ ફરી મુજથી ફરી જાય તો કહેવાય નહીં.

આંખડી ભોળી, વદન ભોળુ, અદાઓ ભોળી,
પ્રાણ એ રૂપ હરી જાય તો કહેવાય નહીં.

કંઇ મજા મીઠી તડપવામાં મળે છે એને,
દીલ વ્યથા વેરે વરી જાય તો કહેવાય નહીં.

આંખનો દોષ ગણે છે બધા દીલ ને બદ્લે,
ચોર નિર્દોષ ઠરી જાય તો કહેવાય નહીં.

શોકનો માર્યો તો મરશે નહીં તમારો આ “ઘાયલ”,
ખુશીનો માર્યો મરી જાય તો કહેવાય નહીં...

ભરીને બેઠો હૂં માત્ર તમારી યાદ મુઠ્ઠીમાં,

એ હાથમાં ભાગ્યની રેખા જોવાની જિદ કરી બેઠા!

જે નથી મારું આ જનમ મત્ર પુરતૂં

એ એની આખરી નિશાની પણ મિટાવી બેઠા!



રીકીન દેસાઈ "આકાશ"

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય આ પ્રમાણે છે,
અજાણ્યાં થઈ ગયાં છે એ મને જે ખાસ જાણે છે.

દીધો’ તો સાથ જેણે, એ જ ખુદ લૂંટી ગયા અમને,
જરા સાવધ-વધુ જોખમ અહીં તો ઓળખાણે છે.

મળ્યો છે નાબુદા એના પછી થઈ છે દશા આવી,
હતાં તોફાન જે દરિયે, હવે મારાં વહાણે છે.

સુણું છું મારી વાતો તો મને એ થાય છે અચરજ,
કે મારાથી વધારે શું મને લોકો પિછાણે છે ?

કરી દે તીક્ષ્ણ એવી, મોતનું પણ માથું કાપી લે,
હવે આ જિંદગી મારી સમય ! તારી સરાણે છે.

જીવનના ભેદભાવો છે મરણની બાદ પણ બાકી,
કોઈ માનવ મઝારે છે કોઈ માનવ મસાણે છે.

હતા જે દેહ એ તો થઈ ગયા માટી મહીં માટી,
હતાં જે દિલ, હજી પણ તાજના આરસ પહાણે છે.

જગત ખેંચી રહ્યું છે એક તરફ, બીજી તરફ જન્નત,
ફસ્યો છે જીવ કે એને અહીં તો બેય તાણે છે.

કદર બેફામ શું માંગુ જીવનની એ જગત પાસે,
કે જ્યાંનાં લોકો સૌ કેવળ મરેલાને વખાણે છે.

– બરકર વીરાણી ‘બેફામ’

શંખ છું, ચક્ર છું, શિવબાણ છું હું છું યુદ્ધ ને રમખાણ છું આ સમન્દર ના મહાતોફાન માં એકલું જિદ્દે ચડેલું વહાણ છું.

પાનખરોમાં પાન ખરે ને, ઝાડનો આખો વાન ખરે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે
જંગલને બાઝીને બેઠું, વ્હાલકડું એકાંત ખરે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

વર્ષોથી પર્વત ચઢનારા માણસની ચારે બાજુ હો ખાઈ ખાઈ ને ઊંડી ખીણો
એક જ ડગલું બાકી હો ને અંતે એનું ધ્યાન ચળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

સામેની ફૂટપાથ ઉપર સૂતા હો બાળક ભૂખ્યાં પેટે આંસુ પીને ઊના શ્વાસે
સામેની ફૂટપાથે કોઈ હોટલ આલીશાન મળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

તમે હોવ મુશ્તાક, તમારી તલવારો પર, દુશ્મનને પડકારી લાવો રણની વચ્ચે
હાથ જરા સરકાવો પાછળ, સાવ જ ખાલી મ્યાન મળે ને, ત્યારે સાલું લાગી આવે.

- મુકેશ જોશી

એવુ નથી કે તમે યાદ આવતા નથી,
ફક્ત ભુલ છે અમે કહેતા નથી,
દોસ્તી તમારી છે અનમોલ અમારા માટે,
સમજો છો તમે એટલે અમે કહેતા નથી !

જીંદગી ને મોત ને હુ એક કરતો જાવુ છુ
રોજ જીવતો જાવુ છુ ને રોજ મરતો જાવુ છુ
દુશ્મનો મારા તમે તકલીફ ના લેશો કાઇ
હુ જ મારી જીંદગી બરબાદ કરતો જાવુ છુ......

હવે ચહેરા ઉપરનું આવરણ બદલી નથી શકતો
સ્મરણમાંથી મિલનની એ જ ક્ષણ બદલી નથી શકતો
સભામાં દર્દ છે ને તોય મસ્તીમાં રહું છું હું
હવાની જેમ હું વાતાવરણ બદલી નથી શકતો

હસું છું એટલે માની ન લેશો કે સુખી છું હું,
રડી શક્તો નથી એનું મને દુઃખ છે, દુઃખી છું હું;
દબાવીને હું બેઠો છું જીવનના કારમા ઘાવો,
ગમે ત્યારે ફાટી જાઉં એ જવાળામુખી છું હું.

મારી એ કલ્પના હતી કે વિસરી મને
કિંતુએ માત્ર ભ્રમ હતો થઇ ખાતરી મને

ભુલી વફાની રીત, ના ભુલી જરી મને
લ્યો, એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને

સુંદર ના કેમ હોય કે સુન્દર પ્રસંગ છે
કંકોતરી મા રુપ છે, શોભા છે, રંગ છે
કાગળનો એનો રંગ છે ખીલતા ગુલાબ સમ
જાણે ગુલાબી એના વદનના જવાબ સમ
રંગીનીઓ છે એમા ઘણી ફુલછાબ સમ
જાણે કે પ્રેમકાવ્યની કોઇ કિતાબ સમ

જાણુ છુ એના અક્શરો વરશોના સાથથી
શિરનામુ મારુ કિધું છે ખુદ એના હાથથી
ભુલી વફાની રીત, ના ભુલી જરી મને
લ્યો, એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને

કન્કોત્રિ થી એટલુ પુરવાર થાય છે...
નિષ્ફલ બને જો પ્રેમ તો વેહવાર થાય છે...
જ્યારે ઉઘાડી રીતે ના કંઇ પ્યાર થાય છે...
ત્યારે પ્રસંગ જોઇ સદાચાર થાય છે...
દુઃખ છે હજાર તોય હજી એજ ટેક છે
કન્કોત્રિ નથી આ અમસ્તો વિવેક છે

આસિમ હવે વાત ગઈ રંગ પણ ગયો
તાપી તટે થતો હતો એ સંગ પણ ગયો
આંખો ની છેડછાડ ગઈ વ્યંગ પણ ગયો
મેળાપ ની એ રીત ગઈ ઢંગ પણ ગયો

હું દિલની લાગણી થી હજી પણ સતેજ છુ...
એ પારકી બની જશે હું એનો એજ છુ...
ભુલી વફાની રીત, ના ભુલી જરી મને
લ્યો, એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને

હોઠ અને હય્યુ ને નયન મા હરખ લાગે છે,
સાજન તણી કોય મળી અવી ખબર લાગે છે,
આયના માં તમે બહુ જોયા ના કરો,
ક્યારેક પોતની પણ નજર લાગે છે.

કંઇક એવા ખ્વાબ મારી આંખમાં હું ચીતરું,
કે આભ આખુ આવરું એટલો હું વિસ્તરું.
જો તને લાગી રહ્યું હોય મારૂં દિલ પત્થર સમુ,
લાવ છીણી ને હથોડી નામ તારૂં કોતરૂં.
ખેંચવાનું બેય બાજુ એક સરખું ચાલશે,
એ ક્યાં સ્હેજેય ચડે છે, હુંય શેનો ઉતરું.
હુંય છુ જીદ્દી સખત જો એજ તારી જિદ્દ હોય,
ભુલવા જ્યારે કરે કોશીશ, પ૬ઓ સાંભરૂં.
પ્રેમની આંધી ઉઠે ને ઝાપટુ થઇ ત્રાટકે,
તુંય લથબથ થાય આખી, હુંય આખો નીતરૂં.......

કિસ્મતને હથેલીમાં હંમેશા રાખો,
ચહેરાની ઉપર એની ન રેખા રાખો;
દેવાને દિલાસો કોઈ હિંમત ન કરે,
દુ:ખ દર્દમાં પણ એવી પ્રતિભા રાખો.

લાગે છે અહીં ચોટ સતત એક કે બે,
જીવનમાં છે આઘાત સખત એક કે બે;
છે પીઠ પર ઘા કેટલા એ ગણ્યા ક્યાં છે?
છાતીની ઉપર ઘા છે ફક્ત એક કે બે.

જીવનમાં કંઈ એવી પ્રતિભા આવે,
સત્કારવા સામે બધા રસ્તા આવે;
ચાલું તો જમાનાનો મને સાથ મળે,
થોભું તો મહોબ્બત મને લેવા આવે.

પ્રેમમાં મળી તો જતા હોય છે મન,
પણ નસીબની રેખા નથી મળતી.
ચાલી નીકળે છે બધા પ્રેમના માર્ગે પણ,
દરેકને મંજીલ નથી મળતી...

જે વાત ખુદ નથી સમજ્યો એ બીજાને સમજાવી છે.
મારી જિંદગીને દોસ્તો મારા મેં આ રીતે સજાવી છે.

હજુ ઘણા ગમ છુપાવ્યા છે મેં તૂટેલ દિલની અંદર;
બંધ બાજી રમી ને સચ્ચાઈ ક્યાં કોઈને બતાવી છે?

હસતો રહ્યો મહેફિલમાં ને હસાવતો રહ્યો સૌને હું;
કોઈ ન જુએ એ રીતે આંખો મારી મેં છલકાવી છે.

એ ના ના કરતી રહે હોઠોએ, ને દિલમાં એની હા છે;
એના દિલ પર તો તસવીર મારી એણે લટકાવી છે.

કિસ્મતની બલિહારી છે એ ન થઈ શકી અનિકેતની.
કિસ્મતથી મળી એ કિસ્મતે મને મળતા અટકાવી છે.

modified by-અનિકેત

દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે.

ના વ્યવહાર સચવાય છે, ના તહેવાર સચવાય છે,
દિવાળી હોય કે હોળી, બધુ ઓફિસમાં જ ઉજવાય છે.
આ બધું તો ઠીક હતું, પણ હદ તો ત્યાં થાય છે,
લગ્નની મળે કંકોત્રી, ત્યાં શ્રીમંતમાં માંડ જવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

પાંચ આંકડાના પગાર છે, પણ પોતાના માટે પાંચ મિનીટ પણ ક્યાં વપરાય છે,
પત્નીનો ફોન બે મિનીટમાં કાપીએ છે, પણ ક્લાઈન્ટનો કોલ ક્યાં કપાય છે.
ફોનબુક ભરી છે મિત્રોથી, પણ કોઈનાયે ઘરે ક્યાં જવાય છે,
હવે તો ઘરનાં પ્રસંગો પણ હાફ-ડે માં ઉજવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

કોઇને ખબર નથી, આ રસ્તો ક્યાં જાય છે,
થાકેલાં છે બધા છતાં, લોકો ચાલતાં જ જાય છે.
કોઇકને સામે રૂપીયા, તો કોઇકને ડોલર દેખાય છે,
તમેજ કહો મિત્રો, શું આને જ જીંદગી કહેવાય છે?
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

બદલતા આ પ્રવાહમાં, આપણા સંસ્કાર ધોવાય છે,
આવનારી પેઢી પૂછશે, સંસ્કૃતિ કોને કહેવાય છે.
એકવાર તો દિલને સાંભળો, બાકી મનતો કાયમ મુંઝાય છે,
ચાલો જલ્દી નિણૅય લઇએ, મને હજુંય સમય બાકી દેખાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…

દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે

ન આવ્યું આંખમાં આંસું, વ્યથાએ લાજ રાખી છે.
દવાની ગઇ અસર ત્યારે, દુવાએ લાજ રાખી છે.

તરસનું માન જળવાઇ ગયું, તારા વચન લીધે,
સમયસર આભથી વિખરી, ઘટાએ લાજ રાખી છે.

ઘણું સારું થયું આવ્યા નહિ, મિત્રો મને મળવા,
અજાણે મારી હાલતની, ઘણાંએ લાજ રાખી છે.

પડી ‘કૈલાસ’ ના શબ પર, ઊડીને ધૂળ ધરતીની,
કફન ઓઢાડીને મારી, ખુદાએ લાજ રાખી છે.

- કૈલાસ પંડિત

સાચવીને મળ તું અહિંયાં અજનબીને;
એમના મોં પર હસીં,દિલમાં બનાવટ છે.
ક્યાંક ખોટા ફોટા, ખોટી ખોટી ઓળખ;
ને સાવ ખોખલી ખોખલી સજાવટ છે.

ક્યા મળે City Light Roadની રંગીલી સાંજ,
kya male ghod road no sunday
no traffic.
ક્યા મળે Lake View-ગાર્ડનની ચટાકેદાર રાત,
kya male
chok jeva "RASAWALA KHAMAN",
kya male dumas jeva "BHAJIYA"
kya
male rander ni "AALOO-PURI",
kya male che jalaram no "LOCHHO"
ક્યા
મળે "MAHALKSHMI" જેવી પાવ-ભાજી,
ક્યા મળે BANARASI જેવુ પાન,
ક્યા
મળે GOKULUM jevo "coco",
ક્યા મળે ડિસન્ટ જેવો "KASMIRI PULAV".
સુરત
નો રંગ નીરાળો,
સુરત નો ઢંગ નીરાળો,
હોય એમા ભલે કોઇ ખરાબી,
તો
પણ ગર્વથી કહો હુ છું "સુરતી"


every surati join voice with me n
say "I LOVE SURAT"